KS: Mnie osobiście najbardziej do gustu przypadła ta wiedźma z samiusieńkiego początku, którą poili tą dziwną wodą, a jaką Ty postać kobiecą cenisz najbardziej?AB: Nie myślę w ten sposób. Nie umiem nawet powiedzieć, która z nich jest najbardziej udana, najpełniejsza,

Począwszy od średniowiecza aż do współczesności widzimy jak kolejni członkowie Zakonu toczą boje w imię Boga. Historię poznajemy z punktu widzenia wampira, Wykonawcy oraz narratora. Jednak zmieniający się sposób narracji i osoba, która ją prowadzi nie utrudnia odbioru, a wręcz

W jutrzejszym wydaniu Kamil Śmiałkowski będzie mówił o trzech najnowszych książkach Runy: , i .Audycja zaczyna się o godz. 10.00 i trwa trzy godziny; oczywiście zachęcamy do słuchania jej w całości, ale gdyby ktoś był zainteresowany tylko blokiem o książkach,

Blog eClicto: Nie boi się Pani, że Pani utwory natychmiast zostaną spiratowane?Anna Brzezinska: Moje teksty i tak są nielegalnie dostępne w sieci. Podchodzę do tego dość spokojnie. Po pierwsze nie mam większego wpływu na dzieciaka, który zeskanuje książkę i w

Jednoznaczna klasyfikacja, z jakim gatunkiem literackim mamy do czynienia, jest niezwykle trudna. "" to powieść historyczna, ale i militarna, czytelnik obcuje z mistyfikacją, magią i brytyjskim kontrwywiadem. Bogaty rys historyczny, wartka, ale i złożona, akcja, rubaszny humor, doskonałe dialogi -

Dziś, 9 grudnia, o godz. 11.00 rozpocznie się konferencja prasowa poświęcona projektowi eClicto. Będzie ją można oglądać pod adresem (adres zostanie aktywowany bezpośrednio przed konferencją).Start całego systemu eClicto nastąpi 10 grudnia. Tego dnia ruszy księgarnia eClicto, w której będzie można

Z przyjemnością informujemy, że wśród 100 książek polecanych przez Esensję w tegorocznym , w dziale Dla niepoprawnych fantastów znalazły się cztery powieści wydane nakładem Runy. Są to: Anny Brzezińskiej, Jakuba Ćwieka, Magdaleny Salik i Zorana Kru vara.

posiada rzadki dar kreślenia zapadających głęboko w pamięć postaci, które już w momencie wkroczenia na scenę budzą sympatię (bądź też antypatię). Nie są to czarno-białe charaktery, wymykają się klasyfikacji "dobry-zły". Ten sam bohater może dokonywać heroicznych wyczynów, jak i za

Niewiele ukazuje się książek tak prosto rozpalających głowę. Dostajemy bowiem relację podróżnika podsypaną informacjami natury ogólnej: w Legendach pojawiają się swojsko brzmiące nazwy miejscowości, elfy, gobliny, orki ubierają się w ubrania z Ziemi, a kawałki szmelcu, nad którymi u nas

Po znanych nam świetnie opowieściach o Lokim i wspomnianej przeze mnie powieści, wychodzi nam naprzeciw z całkiem nowym pomysłem na kreowanie postaci i wydarzeń. Bo ciężko zakwalifikować to dzieło do jakiejkolwiek szufladki, jaką miałem w głowie, myśląc o panu Jakubie.

Świat to niezwykły, pozostający pod nieustającym wpływem dwóch ścierających się sił: Dobra rozsiewanego przez światło białego słońca zwanego Matką i Zła pochodzącego od słońca czerwonego - Dziwki. Bezimienny bohater, dziennikarz, rozpoczyna swą podróż na Północy, w Białej Wieży, miejscu największego

Autor umie budować napięcie, często sprawy mają inny obrót niż spodziewałby się tego czytelnik. Szczególnie ostatnie strony pokazują niezwykłą przemianę bohatera. Jego inną stronę. Nie jest typowym człowiekiem - bohaterem, nie pomaga potrzebującym, zbiera materiał, opisuje sytuację od początku do

nie są kolejną książką powielającą już dawno zrealizowane pomysły. Autor pokusił się tutaj o temat, który w prawdziwym świecie stanowi niemalże tabu, a łącząc tradycyjną walkę dobra ze złem z postaciami krwiopijców, zapewnił sobie jeszcze szerszy krąg odbiorców. Jestem niemalże

Wydaje się, że głównym celem , było pokazanie, iż czarno-białe postrzeganie świata, jego polaryzacja, jest błędną perspektywą, która przynieść może więcej złego niż dobrego. Otwarcie się na inność, nieznane, nawet brzydkie może przynieść pozytywne skutki. A ostatecznie, możliwe, że nie

Groza jest w " jak najbardziej obecna. Jako, że ofiarami sił ciemności padają tu dzieci, już na wstępie towarzyszy nam niepokój i uczucie zagrożenia - dalej zaś jest już tylko lepiej. Kaszyński miesza krwawe wizje z szokującymi ludzkimi zachowaniami, raz

okazał się ciekawym eksperymentem. Eksperymentem, który według mnie się udał. Otrzymaliśmy interesującą powieść, od której trudno się oderwać, ale nie będącą kolejną kliszą czy wariacją na temat drużyny, z niezwykle istotnym zadaniem do wykonania. Jest to książka zadowalająca czytelnika nie

to przykład antologii tematycznej, co oznacza, że motywem przewijającym się w każdym utworze powinny być smoki. I są. Smoki potężne i groteskowe. Smoki będące dziedzictwem kulturowym oraz, może paradoksalnie, smoki, których tak naprawdę nie ma.Autorem recenzji jest Michał Mag_Droon Łon;

Podsumowując, czytało się świetnie, mimo, że nie jest to książka adresowana do mnie. Jestem jednak przekonany, że miłośnik horroru, w powieści znajdzie coś strasznego i rozrywkowego dla siebie. Czas z tą książką nie był czasem straconym.Autorem recenzji jest Paweł Świątek;

Wampir w popkulturze jakiś czas temu zmienił adres i przeniósł się z domeny horroru do fantasy. Stąd też (choć klasycznie brutalne i krwawe) wampiry nie budzą grozy - czytając, nie czułam się przestraszona. Nawet wtedy, gdy wampirzy ród urósł w

Pod względem językowym, "" prezentują dobry poziom. Powieść jest napisana poprawnie i czyta się ją z dużym zainteresowaniem. Mocną stroną stylu jest duże zróżnicowanie, zarówno pod kątem narracji, jak i języka - inaczej swoją historię opowiada rzymski poeta a inaczej